Beschaafde Fransen
Opinie Hoe een incident het beeld beïnvloedt
Enkele dagen in Frankrijk en ik bevestig snel mijn vooroordeel, Fransen zijn beschaafde mensen. De cultuur is rijk, de keuken geweldig en de tradities groot. Iets dat opvalt na een aantal jaren weg te zijn geweest uit Frankrijk, sommige Fransen kunnen een beetje Engels en willen dat ook nog met je spreken als je de prachtige Franse taal niet machtig bent. Maar misschien is dit wel een regionaal kenmerk. Voorheen ben ik enkel in Parijs, het midden en het verre zuiden van het land geweest. Nu voor het eerst in het 'koude' Bretagne en Normandië. In het verkeer bewegen Fransen zich behoudend en maximum snelheden worden hier zeker niet massaal overschreden. Nu kan dit gegeven natuurlijk ook zijn afgedwongen door de manier waarop hier wordt gecontroleerd, intensief!
Ik was dan ook voornemens een column te wijden aan de Franse beschaving. Deze gedachte werd echter acuut waardeloos toen deze door de realiteit werd ingehaald. Op 31 juli rijden we vanaf Bayeux, bekend van de eerste strip uit 1066 over Willem de Veroveraar, terug naar ons Bed and Breakfast-adres, dat in Frankrijk Chambre d'Hote wordt genoemd, in Hambye (normandie-chambres.com, aanrader!). Het straatbeeld bestaat hier uit twee varianten. Of de wegen zijn lijnrecht en gaan heuvel op en af, of kronkelen eindeloos. In dit gebied vochten de Amerikanen in '44 een dodelijke guerrillaoorlog tegen Duitse SS-soldaten die zich achter de vele heuvels, groenwallen en in de bossen konden verschuilen.
Op zo'n kaarsrechte weg kwam de volledige moraal van dit potentiële verhaal dus tot een plotseling einde. Fransen mogen, vanwege de lange afstanden 90 km/h rijden op regionale wegen. In een treintje van vijf auto's rijden wij mee de heuvel op, terwijl een aantal auto's op een naderend kruispunt wacht totdat wij passeren. Althans, zo gaat dat normaliter als je op een voorrangsweg rijdt. Een bestuurder van een oude Peugeot laat zijn rem los om zijn koppeling op te laten komen en rolt iets terug van de helling waarop hij staat. Een Franse Citroen Picassorijder geeft echter flink gas en bevindt zich met zijn neus op het wegdek, waar wij als hekkensluiter van het groepje van vijf nog overheen moeten. Op dat moment heb ik toevallig twee handen stevig aan het stuur, trek het stuur naar links en direct weer naar rechts en voorkom een bijzonder naar ongeluk.
Direct kon mijn concept column over het beschaafde Frankrijk en hun keurige manieren van tafel. Al heb je daar natuurlijk meer bewijs voor nodig. Het tweede bewijs is wat zwakker maar hardnekkig, het ontzettend inconsequente gebruik van de richtingaanwijzer. Fransen gebruiken hun richtingaanwijzer alleen om aan te geven dat ze zich op de linkerhelft van de snelweg bevinden. Deze vergeetachtigheid op de linkerbaan heb ik tot knipperlichtdisco gebombardeerd, iets met cultuur. Voor het aangeven van het verschuiven van rijbaan hebben Fransen hun richtingaanwijzers minder vaak nodig, zonder werkt ook.
's Avonds op een terras in het dorpje Hambye lees ik in de Herald Tribune dat juni in Frankrijk de dodelijkste maand tot nu toe is geworden op de Franse wegen. In een maand tijd ruim 400 doden, voor juli wordt gevreesd. De politie gaat extra letten op toeristen die door Frankrijk 'scheuren' om op de plaats van bestemming te komen. Ik moet, als ik dit schrijf, nog 750 kilometer naar huis rijden en hoop maar dat het voor ons bij dit ene incident blijft. Ik rijd liever tussen de toeristen op de snelweg, dan door de Franse binnenlanden, waar onze TomTom overigens vaak oude en smalle wegen vindt die waarschijnlijk wel tot de snelste, maar zeker niet de gebruikelijke route behoren.
(De schrijver is inmiddels veilig thuis aangekomen)
Op zo'n kaarsrechte weg kwam de volledige moraal van dit potentiële verhaal dus tot een plotseling einde. Fransen mogen, vanwege de lange afstanden 90 km/h rijden op regionale wegen. In een treintje van vijf auto's rijden wij mee de heuvel op, terwijl een aantal auto's op een naderend kruispunt wacht totdat wij passeren. Althans, zo gaat dat normaliter als je op een voorrangsweg rijdt. Een bestuurder van een oude Peugeot laat zijn rem los om zijn koppeling op te laten komen en rolt iets terug van de helling waarop hij staat. Een Franse Citroen Picassorijder geeft echter flink gas en bevindt zich met zijn neus op het wegdek, waar wij als hekkensluiter van het groepje van vijf nog overheen moeten. Op dat moment heb ik toevallig twee handen stevig aan het stuur, trek het stuur naar links en direct weer naar rechts en voorkom een bijzonder naar ongeluk.
Direct kon mijn concept column over het beschaafde Frankrijk en hun keurige manieren van tafel. Al heb je daar natuurlijk meer bewijs voor nodig. Het tweede bewijs is wat zwakker maar hardnekkig, het ontzettend inconsequente gebruik van de richtingaanwijzer. Fransen gebruiken hun richtingaanwijzer alleen om aan te geven dat ze zich op de linkerhelft van de snelweg bevinden. Deze vergeetachtigheid op de linkerbaan heb ik tot knipperlichtdisco gebombardeerd, iets met cultuur. Voor het aangeven van het verschuiven van rijbaan hebben Fransen hun richtingaanwijzers minder vaak nodig, zonder werkt ook.
's Avonds op een terras in het dorpje Hambye lees ik in de Herald Tribune dat juni in Frankrijk de dodelijkste maand tot nu toe is geworden op de Franse wegen. In een maand tijd ruim 400 doden, voor juli wordt gevreesd. De politie gaat extra letten op toeristen die door Frankrijk 'scheuren' om op de plaats van bestemming te komen. Ik moet, als ik dit schrijf, nog 750 kilometer naar huis rijden en hoop maar dat het voor ons bij dit ene incident blijft. Ik rijd liever tussen de toeristen op de snelweg, dan door de Franse binnenlanden, waar onze TomTom overigens vaak oude en smalle wegen vindt die waarschijnlijk wel tot de snelste, maar zeker niet de gebruikelijke route behoren.
(De schrijver is inmiddels veilig thuis aangekomen)
- Reisnoten uit Azië ()
- Duizenden badeendjes zwemmen in de Barneveldse Beek ()
- Henk fietst naar Santiago de Compostella! ()
laatst geüpdatet - 03 augustus 2009
03-08-09
@ 15:39
Link