Geloof dat ik nog wat mis, neemt u het me vooral niet kwalijk. Weet het weer, investeren in onderwijshuisvesting. Dan kan meneer Brinkman, voorzitter van Bouwend Nederland, weer iets rustiger slapen. Vraag me overigens af of Brinkman überhaupt nog wel aan slapen toekomt. Met 23 nevenfuncties zou ik acuut in een persoonlijke crisis geraken. Misschien dat hij daarom zo snel als mogelijk Phyladelphia verlaat.

Ik maak me zorgen over het nut van de huidige acties. Het klinkt erg gewichtig daar in Den Haag, maar voor de crisis werd het geloof in de vliegtax nog door het voltallige kabinet gepredikt. Die ellendige economische crisis doet dit wondertje een vroege dood sterven. Of doet de huidige economische crisis beter, dan waar de vliegtax eigenlijk voor bedoeld was, namelijk het bereiken van minder vliegtuigbewegingen.

Als het economisch slechter gaat, moet vliegen volgens het kabinet worden gestimuleerd. Wie maakt me wegwijs in de hersenspinsels van dit kabinet? Na een maand vergaderen mogen we toch minstens afschaffing van de hypotheekrente verwachten, of grootschalige infrastructurele projecten. Is overheidsingrijpen werkelijk relevant, of moeten wij ook daar weer in geloven.

J.P. Balkenende is in voorbije economische hoogtijdagen betrokken geweest bij het innovatieplatform. Juist daar vandaan zou je nu wat meer perspectief en inzichten mogen verwachten. Was nu eens samen met die knappe koppen, ruim voor de crisis, met de nodige beleidsaanpassingen gekomen. Of heeft men tegenwoordig een crisis nodig om zaken geregeld te krijgen?

Is het nu werkelijk te laat? In eerste instantie stond J.P. de crisis zelfs nog te ontkennen. Nu broedt het kabinet op stappen waarmee Nederland weer uit het dal moet komen. Als iets ons door de laatste crisis duidelijk is geworden, kunnen we denk ik wel stellen dat kabinetsbeleid een rol in de absolute marge van de wereldeconomie speelt.

Een functionerende overheid is wat er van belastinggeld gecreëerd kan worden. Een visionaire overheid lijkt enkel nog mogelijk te zijn in Noord-Korea en Cuba. We hebben de crisis van de markt gekregen en we zullen de oplossing van de markt moeten verwachten. De consument moet af van producten die ze eigenlijk niet kan betalen, dan komt er eindelijk een einde aan de onbetaalbare kredieten. Banken mogen op hun blote knieën dankbaar zijn met belastinggeld gered te worden. Nu mogen ze gaan bewijzen het zelf te kunnen, zonder met de vingers naar de consument te gaan wijzen. "U wilde toch zo nodig hogere rentepercentages?" Dat klopt, maar de consument ging toen nog uit van betrouwbare bankiers en niet van mannen met pokerfiches en winstmaximalisatoren om bonussen binnen te slepen.

Voor de pessimisten, even geduld en we gaan in uitgeklede vorm binnenkort gewoon weer verder. Om over een aantal jaren in vette rode letters dankzij het NOS-journaal te leren dat we wederom in een financiële crisis zitten.

De klimaatproblematiek van een aantal maanden terug was erger dan ooit. De berichtgeving over de huidige financiële crisis heeft veel kenmerken uit het pleidooi van Al Gore overgenomen. Nu zou je toch zeggen dat economische stromen beter te beheersen zijn dan het klimaat, hebben we toch weer zitten slapen.

Maakt u me wakker als de huidige recessie voorbij is, ik doe bij de volgende crisis wel weer mee.